De vraag voor de verwijzende rechter was tweeledig, namelijk:

• of een publiekrechtelijke vereniging, gelet op de Belgische belastingpraktijk en die in het kader van een beheersoverdracht diensten aan haar leden verricht, op grond van de Btw-richtlijn en het neutraliteitsbeginsel buiten de werkingssfeer van de btw kan vallen.
• Daarnaast wenst de verwijzende rechter te vernemen of in dit verband een onderscheid moet worden gemaakt tussen leden van de vereniging.

Voordat de prejudiciële vragen beantwoord worden, gaat het Gerecht in op:

• de belastbare prestatie (artikel 2 btw-richtlijn)
• de belastingplichtige (artikel 9 btw-richtlijn); én
• de overheid (artikel 13 btw-richtlijn)

Volgens vaste rechtspraak kunnen handelingen slechts worden geacht onder bezwarende titel (artikel 2 lid 1 onder a en c van de btw-richtlijn) te zijn verricht indien er een rechtstreeks verband bestaat tussen de goederenlevering of de dienstverrichting enerzijds en een werkelijk door de belastingplichtige ontvangen tegenprestatie anderzijds. Van een rechtstreeks verband kan alleen gesproken worden wanneer de rechtsbetrekking bestaat uit het over en weer uitwisselen van beide prestaties. Dit rechtstreekse verband tussen de prestatie en de tegenprestatie wordt doorbroken wanneer de vergoeding op volstrekt vrijwillige en willekeurige wijze wordt toegekend.

Aan het begrip belastingplichtige keert artikel 9 lid 1 van de btw-richtlijn met bewoordingen als ‘eenieder’ een zeer ruimte betekenis toe. Deze ruime definitie benadrukt de zelfstandigheid in de uitoefening van een economische activiteit. In dit kader is de hoedanigheid van de verrichter – natuurlijk persoon, publiekrechtelijke of privaatrechtelijke rechtspersoon, van ondergeschikt belang. Het begrip economische activiteit is een objectief begrip, in die zin dat de activiteit op zichzelf wordt beschouwd, hierbij is het oogmerk of het resultaat ervan – positief of negatief – niet van belang.

Het Gerecht bevestigt dat de voorwaarden waaronder een lichaam als Digipolis haar activiteiten verricht, niet op alle punten identiek hoeven te zijn aan de voorwaarden waaronder een particuliere marktdeelnemer dezelfde activiteiten zou uitoefenen. Daarnaast moet zijn voldaan aan het zogenoemde duurzaamheidscriterium. Het Hof overweegt in dat verband dat het enkele feit dat een activiteit voor een vooraf bepaalde periode van enkele jaren is vastgesteld, er niet aan in de weg staat dat deze als duurzaam wordt aangemerkt.

Voor de beoordeling of sprake is van een zelfstandige economische activiteit, wordt gekeken naar de eventuele verhouding van ondergeschiktheid bij de uitvoering van de werkzaamheden. Om te bepalen of van een dergelijke ondergeschiktheidsverhouding sprake is, moet worden nagegaan of de betrokkene de activiteiten in eigen naam, voor eigen rekening en onder eigen verantwoordelijkheid verricht.

Uit de bewoordingen van artikel 13, lid 1, van de btw‑richtlijn volgt dat cumulatief aan twee voorwaarden moet zijn voldaan om toepassing te kunnen geven aan de regel van niet‑belastingplicht. De werkzaamheden moeten worden verricht door een publiekrechtelijk lichaam én dat lichaam moet daarbij handelen als overheid. Aan het eerste vereiste zal in de praktijk doorgaans geen twijfel bestaan. Het tweede vereiste vergt echter dat het publiekrechtelijke lichaam optreedt in zijn hoedanigheid van overheid. Aan dit tweede vereiste was in het onderhavige geval niet voldaan.

Het Hof oordeelt dat de prestatie kwalificeert als het verlenen van toegang tot een bioscoop. Het begrip ‘bioscoop’ ziet volgens het Hof niet alleen op de klassieke bioscoopzaal waar bezoekers zittend naar één scherm kijken. Dat begrip omvat ook andere verschijningsvormen, zoals een drive-inbioscoop en een openluchtbioscoop. Het Hof benadrukt bovendien dat de betekenis van dat begrip meebeweegt met maatschappelijke en technologische ontwikkelingen.

Doorslaggevend is de kern van de prestatie. Bezoekers verkrijgen tegen betaling toegang tot een evenement waarbij een film – een samenhangend verhaal in beeld en geluid – aan het publiek wordt vertoond. Dat vertonen vormt de hoofdprestatie; de wandeling blijft daaraan ondergeschikt. Het Hof hecht daarbij gewicht aan het feit dat het toegangsbewijs alleen toegang geeft tot het parcours van de voorstelling, dat het grootste deel van de wandeling in het teken staat van het bekijken van de film en dat de ticketprijs fors hoger ligt dan die van een regulier parkbezoek.

Dat de film in fragmenten verschijnt, dat bezoekers hun eigen tempo bepalen en dat zij niet zittend kijken, verandert dat oordeel niet. Ook het buitenkarakter van het evenement maakt geen verschil. Het Hof verklaart het hoger beroep daarom gegrond en vernietigt de eerdere uitspraak.